اخبار ویژه

سندرم مجرای مچ دست

به گزارش خبرگزاری ملی ایران ،محققان ایرانی به بررسی ارتباط شدت درد، علایم بالینی، مدت دردو اختلالات الكترود یا گنوزیس در سندرم مجرای مچ دست پرداخته و به نتایج جالبی در این باره دست پیدا کرده اند.

 

درگیری عصب مدیان در مچ دست یكی از شایع ترین نوروپاتی های فشاری بوده كه موجب مراجعه بیمار به درمانگاه های بیماران جسمی و حركتی اعم از ارتوپدی، نورولوژی یا طب فیزیكی می شود. برای تعیین میزان آسیب عصب از گزارش شدت درد توسط بیمار، معاینه، علایم كلینیكی و میزان اختلالات در بررسی های الكترودیاگنوزیس (EDX) استفاده می شود. به همین منظور نیز به تازگی مطالعه ویژه ای انجام شده است که هدف این مطالعه بررسی ارتباط میان شدت شكایت درد با علائم بالینی، مدت بیماری و یافته های الكترودیاگنوس بوده است.

روش بررسی محققان در این پژوهش به این ترتیب بود که در طی دو سال، تمام بیمارانی كه برای درد دست ها و علایم سندرم مجرای مچ دست به بیمارستان امام خمینی (ره) مراجعه  کردند از نظر شدت و مدت درد، علایم كلنیكی و الكترودیاگنوس بررسی و به كمك روش های آماری میان آنان ارتباط سنجی به عمل آمد.

یافته های به دست آمده شامل این موارد بودند: تعداد ۳۷۰ بیمار شامل ۲۳۴ زن و ۱۳۶ مرد با میانگین سنی نزدیک به ۴۷ سال،  بررسی شدند. گزارش شدت درد برابر با رقم ۰۲/ ۲±۰۹/ ۶ بود. اختلالات EDX در ۱۰۴ بیمار خیلی خفیف (Minimal CTS)؛ و ۱۶۶ بیمار، خفیف (Mild CTS) و ۵۹ بیمار متوسط (Moderate CTS)البته این گزارش در ۴۱ بیمار گرفتاری شدید (Severe CTS) بود.

بررسی های آماری نشان داد گزارش شدت درد با اختلالات الكترودیاگنوس ارتباط معنا داری ندارد، ولی مدت ابتلا با علایم الكترودیاگنوس ارتباط داشت.  لیكن میان شدت علایم بالینی با اختلالات الكترودیاگنوس ارتباط معنادار بود .

به این ترتیب محققان این گونه نتیجه گیری کردند که در ارزیابی شدت گرفتاری عصب مدیان در سندرم تونل كارپال لازم غیر از درد، باید به شدت علایم كلینیكی بیمار و شدت اختلالات الكتروفیزیولوژیك توجه  کرد و گزارش شدت درد توسط بیمار با شدت گرفتاری عصب تطابق ندارد.

انتشار توسط 8 تم